මාරක දිනය (පළමු කොටස)

Writer: KasunL (පරිවර්ථනයක් නොවේ)

ඔහුගේ අවදි වූ ඇස් වලට මුලින්ම ඇස ගැසුනේ සිවිලිමකි. එය සුදු පැහැති විය. ඔහු එසේම සැතපීගෙන අවට බැලුවේය. දකුණු පසින් වූයේ දුඹුරැ පැහැ මේසයකි. එය පිරිසිදුව සකසා තිබූ අතර, සුදුවන් අලංකාර දැල් මේස රෙද්ද මත එලාම් ඔරලෝසුවක්ද, මල් බදුනක්ද, පළතුරැ බදුනක්ද, හිස් වයින් බෝතලයක් සහ උසැති වීදුරැ දෙකක් ද දැකගත හැකි විය. එම වීදුරැ වල අඩියෙහි වූ රතුපැහැ වයින් මන්ඩි ඔහුට දැකගත හැකි විය. තමා සිටින්නේ මදක් විශාල නිදන කාමරයක සුවපහසු ඇදක් මත බව ඔහු දුටුවේය. එහි ඇතිරිලි සහ කොට්ට ලා නිල් පැහැය ගති. ඉදිරිපස ඈත කොනෙහි අළු පැහැති දොරවල් දෙකක් දෙපසින් විය. එම දොර දෙක මැදින් වූ බිත්තියෙහි විශාල රෑපවාහිනී තිරයක්ද, ඒ ඉදිරිපස සෝපාවක් සහ කුඩා වීදුරැ මේසයක් ද විය.

මෙවිට ඔහුට තම වම් පසින් ඇසුනේ, කිසිවකු සුස්මන ශබ්ධයකි. ඉන්පසු ඇත් දල පැහැති අලංකාර ගැහැණු අතක් ඔහුගේ ගෙල වටා ගියේය. ඔහු වම් පස හැරී බැලූ අතර, මෙම තරැණ ගැහැණිය නිදි බර ඇස් වලින් තමා දෙස බලා සිනාසෙනු ඔහු දුටුවේය. ඇගේ අවුල් වූ ඝනැති කෙස් කළඹ ඇගේ සිසරැ පුරා විසිරී තිබූ අතර, ඈ ඔහු වෙත තුරැලු වූවාය.

"ගුඩ් මෝනින්, කොෆී." ඈ කීවේ ඔහුගේ කට කොන මත උණුසුම් සිපුමක් තබමිනි.

"කොෆී" ඔහු සිතුවේය, "එ් කවුද. ඒ මගෙ නමද? මේ නාදුනන ගැහැණිය කවරෙක්ද? මම කොහෙද ඉන්නේ? මම කවුද?" මෙවැනි ප්‍රශ්ණ වැලක් ඔහුගේ මෙතෙක් හිස් ව තිබූ හිසට පැමිනියේ එවිටය. ඔහු කිසිත් කීවේ නැත. ඇගේ අත සෙමින් ඉවත් කල ඔහු, පොරෝනය අවත් කොට, නැගිට ඇද මත හිදගත්තේය. ඈ උඩු බැලි අතට හැරැනාය. 

"කොෆී", ඈ අඩ නිදිමතින් කීවාය, "ඉන්න මම අපි දෙන්නට තේ හදාගෙන එන්නම්." ඈ ඔහුගේ නග්න පිට එක් වරක් අතගෑවාය. ඉන්පසු ඈ නැගිට, අසළ වූ දොරකින් සෙමින් ඇතුලට ගියාය. ඔහු නැගී සිට නැවතත් අවට බැලුවේය. පැහැදිලි ලෙසම මෙය අඹු සැමියන් වසන නිවසක් විය. එසේනම් ඈ ඔහුගේ බිරියද? ඔහුට කිසිවක් මතක නැති විය. ඔහු උත්සාහ කලත්, තම කවරෙකුද කියා හෝ මෙම නිවස කුමක්ද කියා ඔහුට සිහි කරගත නොහැකි විය. විනාඩි පහලොවකින් ඈ, රිදී බන්දේසියක් මත රොස්ට් කල පාන් සමග තේ ගෙනාවාය. ඉන්පසු ඈ එය ඇද මත තබා, ඔහුට ඇද මත ඉදගැනීමට සංඥා කලෙන් ඔහු එසේ කලේය. ඉන්පසු ඈ කුඩා වීදුරැ මේසයක් මත තබා, ඔහුගේ ගෑවෙමින් ඉදගත්තාය. 

"කොෆී, මොකද නිකං අමුතු වෙලා?" ඈ පාන් පෙත්තක් ඔහු අතට දෙමින් පැවසුවාය.

"ආ.." කොෆී කීවේය. ඒ ඔහුට තමාගේම කටහඩ ඇසුනු පළමු වතාව විය. එය මදක් බරැති, එහෙත් මිහිරි හඩක් බව ඔහුට සිතිනි, "නෑ.. නිකං." ඔහුට කීමට දෙයක් නැති විය. ඔහු ඈ දුන් පාන් පෙත්ත කන්නට පටන් ගත්තේ කථා කිරීම නැවතීම පිනිසය. 

"ඔළුව රිදෙනවද?" ඈ ඔහුගේ නළලට අත තබා ගිස අත ගෑවේය.

"නෑ.." ඔහු කීවේ ඈ වෙත යන්තමින් සිනාසෙමිනි.

"කාලා තේ බොන්නකෝ.. එතකොට හරියාවී", කී ඈ, තමාද පාන් පෙත්තක් අතට ගත්තාය.

ඔහු තම හිස බිමට බර කරගෙන පාන් කෑ අතර, ඈ ඔහුගේ කර මත හිස තබාගෙන තම පාන් පෙත්ත විකුවාය. ඔහු තේ කෝප්පයක් ගෙන ඈ අතට දුන්නේය.

"තෑන්ක් ඩාංලි" ඈ කීවාය.

ඉන්පසු ඔහුද තම තේ කෝප්පය ඉක්මනින් පානය කරන්නට විය. එය බී හමාර කළ ඔහු, ඇගේ හිස තම කරින් නොවැටෙන ලෙස අල්ලාගෙන කෙලින් වී සිටගත්තේය.

"ඩාලිං, මට පොඩ්ඩක් එලියට යන්න ඕන, හුලං වැදිලා එන්න. ඔළුව ටිකක් බරයි තමා. ටිකක් ඇවිද්දාම හරියාවි" ඔහු රගපෑමක යෙදිමින් ඈට කීවේය. 

"මාත් එන්නම්, ඔයාට උණවත් හැදීගෙන එනවද දන් නෑ."

"නෑ නෑ බබා, ඔළුව බරයි, ටිකක් හුළං වැදිලා එන්නයි ඕන. අනේ මට ඇදුමක් ගෙනත් දෙන්න, හොද ලමයා වගේ" 

"හරි, එහෙනම් වැඩිය ඈත යන්න එපා හොදද" යැයි කී ඈ, ඇදුම් අල්මාරිය අසළට ගොස්, එය ඇර, ඔහුට අදුරැ පැහැති කබායක් සහ කලිසමක් ගෙන දී, වේදනා නාශක පෙත්තක්ද ඔහු අත තැබුවාය.

"තෑන්ක්ස්. මම එලියෙදී බොන්නම්" ඔහු කීවේ, තම තුනී රාත්‍රී ඇදුමට උඩින් කලිසම සහ කබාය අදිමිනි. ඉන්පසු ඔහු පෙත්ත සාක්කුවට දමා ගත්තේය. ඈ මදක් විපරීතව ඔහු දෙස බලා සිටියාය.

"ලමයෝ ඔයා අද අමුතුයි. පරිස්සමෙන් ඇවිදල එන්න එහෙනම්." ඈ ඔහු ගේ කම්මුල සිපගත්තාය. ඔහු ද ආපසු සිපුමක් දී, "බයවෙන්න එපා, මම ඉක්මනට එන්නම්" යැයි කීවේය. දැනට ඈට සැක නොසිතීමට වග බලා ගත යුතු බව ඔහුගේ මොලය ඔහුට පැවසුවේය...