Crouch End (ක්‍රවුච්-එන්ඩ්) කෙටි කථාවේ සිංහල පරිවර්ථනය (Part 1 of 2)

by Kasun Liyanage

ස්ටීවන් කිං ගේ "ක්‍රවුච් එන්ඩ්" හි සිංහල පරිවර්ථනය

කාන්තාව ආපසු යන විට පාන්දර 2.30 පමණ විය. ක්‍රවුච් එන්ඩ් පොලිස් ස්ථානයෙන් පිටත තිබූ ටොටෙන්හෙම් මාර්ගය, කුඩා සිදී ගිය ගංගාවත් බදු විය. ලන්ඩන් නගරය නින්දට ගොසිනි... එහෙත් එය ගැඹුරැ නින්දකින් නොනිදයි. එමෙන්ම එහි සිහිනයන් සුභ සිහිනයන් නොවේ. 

වෙටර් නැමති පොලිස් පී.සී වරයා ඔහුගේ සටහන් පොත වසා දැමුවේය. එය ඇමරිකානු කාන්තාව කියූ විකාර කථාන්තරයේ සටහන් වලින් මුලුමනින්ම මෙන් පිරී ගොසිනි. ඔහු ටයිප්රයිටරය දෙසද, ඊට එහා පසින් වූ රාක්කය මත තිබූ හිස් ෆෝරමයන් ගොන්න දෙසද බැලුවේය. "මේ වර්ථාව හෙට උදේ කියවන කෙනාට වම දකුණ මාරැ වෙයි", ඔහු කීවේය.

පීසී ෆැරන්හැම් කෝක් කෑන් එකක් බොමින් සිටියේය. ඔහු බොහො වෙලාවක් තිස්සේ සිටියේ නිහඩවය. "ඈ ඇමරිකන් නෙවද?" ඔහු අවසානයේදී කීවේය. ඔහු එය කීවේ ඇගේ කථාන්තරය එම ප්‍රශ්ණයෙන් විසිදීමට හැකි සේය. 

"මේ කථාව බැක්-ෆයිල් එකට යාවී," කී වෙටර්, අවට සිගරැට්ටුවක් තිබේ දැයි සොයන්නට විය. "ඒත් මට හිතෙනවා..."

ෆර්න්හැම් සිනාසුනේය. "ඔබේ ඒ කථාවේ එක කෑල්ලක් වත් විස්වාස කරනවද?"

"මම එහෙම කීවද?. ඒත් ෆර්න්හැම්, ඔබ මේ ප්‍රදේශයට ආගන්තුකයෙක්."

ෆර්න්හැම් අවුරැදු 21ක තරැණයෙක් විය. ඔහු මෂ්විල් සිට මෙතැනට මාරැ කර තිබිනි. වෙටර් ඔහු මෙන් දෙගුනයක් වයස මිනිසෙකු වූ අතර, ඔහු තම මුළු කාලයම ලන්ඩන් හි මෙම ක්‍රවුච්-එන්ඩ් පොලීස් ස්ථානයේ ගතකොට තිබිනි. 

වෙටර් ගිනි කූරක් දල්වා, එය නිවා, එය ෆර්න්හැම් ගේ අළු බදුනට දැමුවේය. ඔහු පාවෙන දුම අතරින් එපිට පෙනෙන භූමිය ප්‍රදේශය දෙස බැලුවේය. "එතකොට ඔබ හිතන්නේ ක්‍රවුච් එන්ඩ් කියන්නේ නිශ්ශබ්ධ ප්‍රදේශක් කියලා නෙවද?"

ෆර්න්හැම් තම දෙඋර හැකිලුවේය. ඇත්තෙන්ම ඔහු සිතුවේ මෙම ප්‍රදේශය කම්මැලි, ඈනුම් යන පලාතක් කියාය. 

"මට පේනවා, ඔබ එහෙම හිතන බව," වෙටර් කීවේය. "ඔබ හරි, මුළු පලාතම දහය එකොලහ වෙනකොට නිදි. ඒත් මම දැක තිබෙනවා සෑහෙන අසාමාන්‍ය දේවල් මේ ක්‍රවුච් එන්ඩ් වල. ඔබ මම මෙහේ හිටිය කාලය වගේ බාගයක් මෙහෙ හිටියා නම්, ඔබත් ඒවා දකීවි. මෙම ඒවට බයයි. ඉතිං මම බීර බොතලයක් තියාගන්නවා. එතකොට මම එච්චර බය නෑ. ඔබ හිතන්නේ ඇයි, අවුරැදු 40ක මිනිහෙක් වෙන සාජන්ට් ගෝර්ඩන් ගේ ඉහකෙහෙ මුළුමනින්ම සුදු වෙලා තියෙන්නේ කියලා? ඊලගට, 1976යේ ගිම්හානයේදී පෙටී සිය දිවි නසාගත්තා. ඒ උශ්ණ ගිම්හාන කාලය කොහෙත්ම සුබ එකක් වුනේ නෑ. අපි හොග දෙනෙක් හිතුවේ උන් කඩාගෙන ඇතුලට එයි කියලා."

"මොකුන්ද? කඩාගෙන ඇතුලට එන්නේ කොහෙන්ද?" ෆර්න්හැම් ඇසුවේය. වෙටර් කියවන්නට පටන් ගත්තේ ඇමෙරිකානු කාන්තාව කියවූ ශෛල්‍යයට සමාන ස්වරයකිනි. ඔහු සාමාන්‍යයෙන් අසාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකු විය. ෆර්න්හැම් ගේ කට කොනෙහි සිනාව දුටු වෙටර්, කෙලින්ම ඔහු දෙස බලා සිනාසුනේය, "ඔබ නොවරදවාම හිතනවා ඇති, මම පිස්සු නාකියෙක් කියලා. ඒත් ඔබ බැක්-ෆයිල් එක කියවා බලන්න වටිනවා. ඒකේ වාර්ථා කරලා තියන බොහොමයක් කේස්, එක්කෝ කෙල්ලො කොල්ලො පැනලා ගිය ඒවා, නැත්තම් පිට් පොකට් ගහපු ඒවා. ඒත් ඒ අස්සේ, වාර්ථා තියනවා, කියවනකොට ඔබේ ලේ කැටි ගැහෙන ඒවා. සමහරක් ඒවා අර ඇමරිකානු කෙල්ල කියපු ජාතියේ. මම කීවා කියලා හිතාගන්න, ඈට ඇගේ ස්වාමිපුරැෂයාව හොයාගන්න ලැබෙන්නේ නෑ."

"සමහර වලාවට මම කල්පනා කරනවා, වෙනත් ලෝක, මාන, ගැන" වෙටර් කීවේය.

"මාන?" ෆර්න්හැම් ඇසුවේය.

"විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කියවනවද, ෆර්න්හැම්?"

"නෑ" ෆර්න්හැම් කීවේය.

"විද්‍යාප්‍රබන්ධ කාරයෝ හොගක් වෙලාවට වෙනත් මාන ගැන කියනවා." වෙටර් කීවේය. "ලව්ක්‍රාෆ්ට්? ඔහුගේ පොතක් කවදාහරි කියවලා තියනවද?"

"නම අහලත් නෑ."

"ලව්ක්‍රාෆ්ට් ලියන්නේම මාන ගැන. අපේ ලෝකෙට ආසන්න මාන ගැන. මිනිහෙක් එක බැල්මකින්ම පිස්සු වට්ටන, නොමැරෙන යක්ෂයෝ ඉන්න මාන ගැන. රාත්‍රී කාලවලදී -- අද වගේ -- මම හිතනවා, හැම දෙයක්ම සාමාන්‍යයි, හොද සිහියෙන් යුක්තයි, සුන්දරයි කියලා අපි හිතන මේ ලෝකේ ගැන. මම හිතනවා මේ ලෝකේ හරියට හුළං පුරෝපු මහා රබර් බෝලයක් වගේ කියලා. මේ බෝලයේ සමහර තැන් ගෙවිලා ගිහින්, එතන තියෙන්නේ තුනී පටලයක් විතරයි. ඊළගට මම හිතනවා, ක්‍රවුච් එන්ඩ් කියන්නේ, එහෙම තුනී වෙලා ගිය පටලයක් තියන තැනක් කියලා."

වෙටර් තවත් ගිනිකූරක් ගසා, දැල්ල උඩින් ෆාර්න්හැම් දෙස බැලුවේය. "අවුරැදු 26යේ ලස්සන ගෑනියෙක්, මිල්වෝකි වල වල වැඩ කරන සාර්ථක නීතීඥයෙකුගේ බිරිදක්, ඇගේ ලමයි දෙන්නා හෝටලේ. මේ වගේ කාන්තාවකට මෙහාට ඇවිදින්, චිත්‍රපටි වල විතරක් පෙන්නන විදියේ විකාර කතාවක් කියන්න තියෙන උවමනාව මොකක්ද?"

ෆර්න්හැම් කිසිවක් නොකීවේය.

කර-කර ගා ශබ්ධයක් නැගිනි. ඒ වෙටර් තම අත් දෙක පිටුපසට බැද, කොන්දෙහි හිරි කඩන ශබ්ධයයි. "මම යනවා හුළං ටිකක් වදින්න."

.....

ෆර්න්හැම්, වෙටර් ගේ සටහන් පොත ගෙන කාන්තාවගේ කථාන්තරය නැවතත් කියවන්නට විය. පසුගිය සන්ධ්‍යාවේදී ඈ පොලිස්ථානයට ආවේ 10.30 ට පමනය. ඇගේ කොන්ඩ කැරලි තෙමී එල්ලෙමින් තිබූ අතර, ඇගේ ඇස් ඉදිමී තිබිනි. ඈ තම පර්සය එහි පටියෙන් බිම දිගේ ඇදගන ආවාය.

"ලොනී," ඈ කීවාය. "ඔබලා මට ලොනීව හොයලා දෙන්න ඕන."

"අපි පුළුවන් උපරිම උත්සාහය ගන්නම්, නෙවෙද?" වෙටර් කීවේය. "ඒත් ලොනී කියන්නේ කවුද?"

"ඔහු මැරිලා," තරැණ කාන්තාව කීවාය. "මම දන්නවා ඔහු මැරිලා බව" ඈ හැඩීමට පටන් ගත්තාය. ඉන්පසු ඈ සිනාසීමට පටන් ගති. එය සිනාවකට වඩා කෙකරගෑමක් විය. ඈ තම පර්සය තමා ඉදිරියේ බිම දැම්මාය. ඈ පිස්සු වැටීමට ආසන්න බවක් පෙනිනි.

රාත්‍රී කාලයේදී පොලිස්ථානය ජනශූණ්‍යව තිබිනි. එහි සිටියේ එක් පකිස්ථානී කාන්තාවක් පමනය. සාජන්ට් රේමන්ඩ් ඇගේ කථාවට පුදුමාකාර සාවධානයකින් යුතුව සවන්දෙමින් සිටි බවක් පෙනී ගියේය. ඈ කියමින් සිටියේ, ඇගේ පර්සය, හිල්ෆීල්ඩ් මාර්ගයේදී හිදී, පාපන්දු-ටෑටූ සහ ජේත්තුකාර නිල් කොන්ඩයකින් යුතු කිසියම් මිනිසෙකු විසින් පැහැර ගෙන ගිය අන්දමය. 

වෙටර්, රේමන්ඩ්ට සහ ෆරන්හැම්ට අත වැනුවේය. ඔවුහු දැනටමත් ඇමරිකානු කාන්තාවගේ හිස්ටීරියාවට ආසන්න කටහඩ ඇසී, ඒ දෙස තම බෙලි හරවාගෙන සිටියෝය. 

"ලොනී!" ඈ කෑගෑවාය. "උන් ලොනීව පැහැරගත්තා!"

පකිස්ථානී කාන්තාව ඇමරිකානු ගැහැනියව මොහොතක් සන්සුන්ව අධ්‍යනය කොට, රේමන්ඩ් දෙසට හැරී තම පර්සය සොරා ගැනීම ගැන කථාව නැවතත් පටන් ගත්තාය.

"මිස් -- " පීසී ෆර්න්හැම් කීවේය. 

"මොනාද මෙහේ සිද්ද වෙන්නේ?" ඈ පහත් හඩින් කී අතර, හති දැම්මාය. ඇගේ වම් කම්මුල මත කුඩා සීරීමක් ඇති බව ෆර්න්හැම් දුටුවේය. එය පහුරැගෑමක් බදු විය. ඈ හුරැබුහුටි පියයුරැ වලින් යුතු, කුඩා සහ රෑමත් කාන්තාවක් වූවාය. ඇගේ කෙස් කළඹ රතු-දුඹුරැ පැහැයෙන් යුතු විය. ඇගේ ඇදුම් පැළදුම් සාමාන්‍ය වශයෙන් මිලාධික ඒවා වූ අතර ඇගේ එක් සපත්තුවක අඩිය ගැලවී තිබිනි. 

"මොනාද මෙහේ සිද්ද වෙන්නෙ?" ඈ නැවතත් ඇසුවාය. "යක්ෂයෝ --"

"මේ මිස්ට කෝපි එකක් හදාගෙන, එ්ක තුන් වෙනි කාමරේට ගේන්න," වෙටර් කීවේය. "කෝපි බොනවා නේද, මිසී?" වෙටර් ඇගේ උරහිසට අත තබමින් ඇසුවේය.

"ලොනී," ඈ මිමිනුවාය. "මම දන්නවා ඔහු මැරිලා බව."

"මිස්, ඔයා එන්න මේ නාකී ටෙඩ් වෙටර් එක්ක. අපි මේ ප්‍රශ්නෙ සුටුස් ගාලා විසදමු", කියූ ඔහු, ඈට තම දෙපයින් නැගීමට අධාර කලේය. වෙටර් තම එක් අතක් ඇගේ බද වටා දමා ඈව කැදවාගෙන යන විට, තමවමත් ඈ මුමුණමින් කෙදිරි ගෑවාය.  ඈ තම කැඩුනු සපත්තුව නිසා ගමන් කලේ කොර ගසමිනි.

ෆර්න්හැම් කෝපි කෝප්පය තුන් වෙනි කාමරයට ගෙනාවේය. කාමරය සුදු පැහැති කුඩා එකක් වූ අතර, එහි වූයේ පරණ මේසයක්, පුටු හතරක්, සහ වතුර ශීත කරන උපකරනයක් පමනි. ඔහු කෝපි කෝප්පය ඈ ඉදිරියේ තැබුවේය.

"මෙන්න, මිසී," ඔහු කීය.

ඈ එම පෝසිලේන් කෝපි කෝප්පය අතට ගත්තේ, එයින් තම දෑත් රත් කරගැනීමට මෙනි. ඇගේ දෑත් දැඩි ලෙස වෙව්ලුවේය. අනතුරැව ඈ එය කුඩා දරැවෙකු මෙන් අත් දෙකෙන්ම ඔසවා බීවාය. ඉන්පසු ඈ ඔවුන් දෙස බලන විට, එය කුඩා දරැවෙකුගේ බැල්මක් විය -- අහිංසක, තෙහෙට්ටුවට පත්, දුර ඈත බැල්මකින් යුතු කුඩා දරැවෙකුගේ. සිදුවුනු කිසියම් දෙයක් හේතුවෙන් නැගුනු භීතියකින් ඈ අවුරැදු 20කින් තරැණ වූවාක් සේ පෙනී ගියේ ය. 

"ලොනී," ඈ කීවාය. "සමහරක් විට ඔහු මිය නොගියා වෙන්න පුළුවන්. සමහර විට--" ඈ ඉකි ගසන්නට වූවාය.

වෙටර් ඇගේ උරහිසට තට්ටු කලේය. "අපට ඔබේ ලොනී හොයාගන්න පුළුවන් වේවි. ලොනී ඔබේ ස්වාමිපුර්ෂයාද?"

තවමත් ඉකි ගසමින්, ඈ 'ඔවු' කීමට හිස වැනුවාය. "ඩැනී යි නෝර්මායි හොටලේ, ආයම්මත් එක්ක.... ඔවුන් නිදි.... ඔවුන් ඇහැරැනාම තාත්තා එනකම් බලා ඉදීවි." 

"මිසී, දැන් සන්සුන් වෙන්න බලන්න. ඊට පස්සේ සිද්ද වුනේ මොකක් දැයි අපට කියන්න."

"ඒක ම තමයි ප්‍රශ්නේ! මම දන්නෑ ඒක කොහේදීද සිද්ද වුනේ කියලා. මම දන්නෑ උන‍ේ මොකක්දවත් කියලා. මොකක් වුනත්, ඒක හ්-හහ්-භයානකයි"

වෙටර් ඔහුගේ සටහන් පොත ගත්තේය. "මිසී, මොකක්ද ඔබතුමීගේ නම?"

"ඩොරිස් ෆ්‍රීමන්. මගේ මහත්තයා ලියොනාර්ඩ් ෆ්‍රීමන්. අපි නැවතිලා ඉන්නේ ඉන්ටර්-කොන්ටිනල් හෝටලේ. අපි ඇමරිකානු ජාතිකයෝ." ඈ කෝපි උගුරක් බී ජග්ගුව මේසය මත තැබුවාය. ඇගේ අත්ල ජෝග්ගුවේ රස්නයට රතු පැහැ ගැන්වී ඇති බව ෆර්න්හැම් දුටුවේය. 'පස්සේ තමා ඕක දන්ඩ පටන්ගන්නේ, ඩාලිං' ඔහු සිතුවේය.

වෙටර් ඈ කියනා දේ තම සටහන් පොතේ ලියමින් සිටියේය.

"ඔබලා නිවාඩුවකටද ආවේ?" ඔහු ඇසුවේය.

"ඔව්... සති දෙකක් මෙහේ, ඊළගට සතියක් ස්පාඥයේ. අපි ප්ලෑන් කලේ බාසිලෝනා වල සතියක් ගත කරන්නයි.... ඒත් මේ අනං මනං ප්‍රස්න ලෝරි හොයාගන්න ප්‍රයෝජනයක් වෙන්නේ කොහොමද! මොකද ඔබලා මගෙන් මේ තේරැමක් නැති ප්‍රශ්ණ අහන්නේ?"

"පසුබිම් තොරතුරැ ටිකක් ගන්නයි බැලුවේ, ෆ්‍රීමන් මහත්මිය," ෆර්න්හැම් කීවේය. සිතා මතා නොවුනත් මිනිසුන් දෙදෙනාම, පහත්, නැලවිලි ස්වරයකින් ඈට කතා කරන්නට පටන්ගෙන තිබිනි. "දැන් සිද්ද උනේ මොකක්ද කියලා ඔබේ වචනෙන්ම කියන්න"

"මොකද ලන්ඩන් වල ටැක්සික් ගන්න මෙච්චර අමාරැ?" ඈ හදිසියේම ඇසුවාය.

කිව යුත්තේ කුමක්දැයි ෆර්න්හැම් නොදත්තේය. එහෙත් වෙටර් එයට පිලිතුරැ දුන්නේ එය මාතෘකාවට අදාල ප්‍රශ්ණයක් සේය.

"හරියටම කියන්න අමාරැයි. සමහර විටක සංචාරකයො නිසා වෙන්න පුළුවන්. ඇයි? ක්‍රවුච් එන්ඩ් වලට එන්න ටැක්සියක් හොයාගන්න අමාරැ වුනාද?"

"ඔව්," ඈ කීවාය. "අපි හෝටලෙන් තුනට ඇවිත්, හැචාර්ඩ් පොත් කඩේට ආවා.

"හොද ලොකු පොත් කඩයක් නෙවෙද, මිසී" වෙටර් කීවේය.

"ඉන්ටර් කොන්ටිනල් වල ඉදලා කැබ් එකක් ගන්න එච්චර අමාරැ උනේ නෑ.... ටැක්සි ඒ ඉස්සරහ පෝලිමට නවත්තලා තිබුනා.  ඒත් හැචාර්ඩ් පොත් කඩෙන් එලියට ආපුවාම මොන ටැක්සියක් වත් පේන්න තිබුනේ නෑ. අන්තිමේදී එකක් ඇවිත් නැවැත්තුවා. ලෝනී ඩ්‍රයිවර්ට කීවාම, අපට ක්‍රවුච් එන්ඩ් වලට යන්න ඕන කියලා, ඩ්‍රයිවර් හිනාවෙලා ඔළුව වැනුවා විතරයි. අපි ඔහුට පවුමක ටිප් එකක් දෙන්න හැදුවත් ඔහු කැමති වුනේ නෑ. ක්‍රවුච් එන්ඩ් වලට අපිව ගෙනියන්න කැමති වුනු ඩ්‍රයිවර් කෙ‍නෙක් අල්ලා ගන්න අපට පැය බාගයක් විතර ගියා. එතකොට වෙලාව පහමාරට විතර ඇති. මේ වෙලාවේ තමයි ලොනීට ඒත්තු ගියේ, යාළුවාගේ ඇඩ්‍රස් එක නැති වෙලා බව."

ඈ ජෝග්ගුව නැවතත් දැඩිව අල්ලා ගත්තාය.

"කාවද ඔබලා හම්බුවෙන්න යනවා කීවේ?" වෙටර් ඇසුවේය.

"මහත්තයා දන්න කෙනෙක්. ජෝන් ස්ක්‍යුවේල්ස් කියලා නීතීඥ‍යෙක්. ඒත් ලොනීට ඔහුව කලින් මුනගැහිලා තිබුනේ නෑ. ඒත් ඔවුන් වැඩකරන සමාගම --- " ඈ තම අතින් අපැහැදිලි සංඥාවක් කලාය.

"අනුබද්ධිතයි?"

"ඔවු මන් හිතන්නේ. මිස්ටර් ස්ක්‍යුවේල්ස් දැනගත්තාම අපි ලන්ඩනයට එන වග, ඔහු අපට ආරාධනා කලා රෑ කෑමකට. ලොනී ඔහුගේ ඔෆිස් එකට නිතර ලියුම් යැවුවත්, මිස්ටර් ස්ක්‍යුවේල්ස් ගේ ඇඩ්‍රස් එක තිබුනේ කොල කෑල්ලක ලියාගෙන. කැබ් එකට නැග්ගාමයි ඔහු දන්නේ කොලේ නැති වෙලා කියලා. ඔහුට මතක තිබුනේ ගේ තියෙන්නේ ක්‍රවුච් එන්ඩ් වල කියලා විතරයි."

ඈ ඔවුන් දෙය බියජනක බැල්මක් හෙළුෑවාය.

"ක්‍රවුච් එන්ඩ් -- මට හිතෙන්නේ එ්ක මහ අමුතු නමක් කියලා"

"ඉතිං ඔබලා මොකද කලේ?" වෙටර් ඇසුවේය.

ඈ තම කථාන්තරය නැවතත් කියන්නට පටන්ගත්තාය. ඈ එය අහවර කරන විට, ඈ කෝපි කෝප්ප දෙකක් පමන බී අවසානය. පීසී වෙටර් තම සටහන් පොතෙහි පිටු කීපයක්, හදිසි අත් අකුරැ වලින් පුරවා තිබිනි.

-----

ලොනී ‍ෆ්‍රීමන් විශාල මිනිසෙකු වූයේය. ඔහු ඉදිරියට නැවී, ඩ්‍රයිවර් සමග කථා කරන්නට විය. ඩ්‍රයිවර් සාවධානයෙන්, නැතිවුනු ඇඩ්‍රස් එක පිළිබද කථාව අසා සිටින්නට විය. පිටත, හේමාකට් ටවුම පසු කරමින් රථ වාහන නොනවත්වා ඇදුනි.

"මම එකක් කියන්නං." ඩ්‍රයිවර් කියපි. "මම ඔබලාව ක්‍රවුච් එන්ඩ් වලට ගෙනිහින් ටෙලිෆෝන් පෙට්ටියක් ලග නවත්තන්නම්. ඊට පස්සේ ඔබලාට පුළුවන් ඔබේ ගවනර් ගේ ඇඩ්‍රස් එක හොයා ගන්න. ඊට පස්සෙ අපිට පුළුවන් ඔහුගේ ගෙයි දොරකඩටම යන්න."

"නියමයි," ඩොරිස් සැබෑවටම ප්‍රීතියට පැමින කීවාය.

"ස්තූතියි" කී ලොනී, ආපසු ආසනයට හේත්තු විය. ඉන්පසු ඔහු ඩොරිස් වටා තම අත යවා මෙසේ කීය, "පේනව නෙහ්. නෝ ප්‍රොබ්ලම්."

"අපෝ ඔව් ඔයාට පින්සිද්ධ වෙන්න" ලොරී නැති කරගත් කොල කැබැල්ල පිලිබද නෝක්කාඩු කරමින් ඈ ලොරීගේ ඉනට ඇන්නාය.

එය අගෝස්තු මාසයේ අවසානය භාගය වූයේය. නොනවතින ග්‍රීෂ්ම සුළග මාර්ගය මත තිබූ කුණු කසල සහ ටින් ආදිය සොලවා දැමූ අතර, වැඩ නිමවී ගෙදර යන ගැහැනු මිනිසුන්ගේ ජැකට් සහ සායවල් සුළගේ පා වී ගියේය. හිරැ බැස යමින් තිබුනි. සූර්යයා බිල්ඩින් දෙකක් අතරින් පෙනී ගිය විට, එය සන්ධ්‍යාවේ රක්තවර්ණයෙන් රතු පැහැ ගැන්වීමට පටන් ගෙන ඇති බව ඩොරිස් දුටුවාය.

කැබ් රථය "හම්" හඩ නගමින් ගමනේ යෙදුනේය. ලොනීගේ අත තමා වටා යැවී තිබෙද්දී ඇගේ කලබලය දුරැවී ඈ නිස්කලංක විය. ලොනී ගේ අත තමාගේ පියයුරක යටි කොනෙහි ඇතිල්ලෙන සැටි ඈට දැනිනි. මේ අවසන් දින හය තුලදී,  මේ අවුරැද්ද පුරාම සිදු නොකල තරම් ඈ ලොනී සමග කම් සුව විදි බවක් ඈට සිතිනි. තමා එය ප්‍රිය කරන බව දැනීමෙන් ඈ සතුටට පත් වූවාය. ඈ මින් පෙර ඇමෙරිකාවෙන් පිට ගොස් නොතිබුනු අතර, තමා සිටින්නේ එංගලන්තයේ යැයි බොහෝ විට ඈට අමතකව ගියේය.  එමෙන්ම ඈ ඊළග සතියේදී බාසිලෝනාවට යාමට නියමිතය. මෙතරම් වාසනාවක් එකක් ලැබෙන්නේ දාහෙන් එක් අයෙකුට බව ඈ සිතුවාය.

මෙහිදී ගොඩනැගිලි පෝලිමක් පිටුපස හිරැ අතුරැදන්ව ගිය අතර, මෙයින් ඩෝරිට වම දකුණ මාරැ විය. ලන්ඩන් නගරයේ කැබ් රථයක ගමන් විට මෙය සිදුවන බව ඈ පසුව දැගත්තාය. නගරය එකිනෙක කැපී යන මාවත් ජාලයකින් යුතු වූ අතර, එහි කුඩා කදු ද, ගෙවල් පේලිද, මධ්‍යසාර සහ කෑම සැල්ද සෑම තැනම පැතිරී තිබිනි. මෙහි කිසිවෙකු පාර සොයාගන්නේ කෙසේ දැයි ඈට නොවැහිනි. 

ඔවුන් ගිය දුරැතිම ටැක්සි ගමන මෙය විය. නගරයේ ජේත්තුකාර කොටස ඔවුන් පසු කර තිබිනි. ඔවුන් රවුමට රවුමට කැරකෙන්නාක් මෙන්ය ඩොරිස්ට දැනුනේ. 

ටික වේලාවකින් ඔවුහු විවෘත ස්ථානයකට පැමිනියෝය. දැන් හිරැ, ක්ෂිතිජය මත තිබෙන තනි තැඹිලි පැහැති වස්තුවක් විය. එහි අස්වාභාවික අාලෝකයෙන් මාර්ගය නැහැවී තිබුනු අතර, ගමන් කරමින් සිටි මිනිසුන් එයින් ගිනිගෙන දැවෙන්නාක් මෙන් පෙනී ගියේය.

----

"මෙතනදි තමා දේවල් වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තේ," ඈ කීවාය. ඇගේ කඩහඩ පහත වැටුනු අතර, ඇගේ අත් නැවතත් වෙව්ලන්නට පටන් ගත්තේය.

වෙටර් කුතුහලයෙන් යුතුව ඉදිරියට නැවුනේය. "වෙනස් වුනා? කොහොමද? කොහොමද, මොනවද වෙනස් වුනේ, මිස් ෆ්‍රීමන්?"

---

ඔවුන් පුවත්පත් ඒජන්සියක ජනේලයක් පසු කර ගිය අතර, එහි පිටත, රට හුනු වලින් මෙසේ ලියූ පුවරැවක් එල්ලා තිබිනි: "භයානක භූගත අනතුරැකින් 60ක් අතුරැදන් වෙයි."

ඈ මේ ගැන ටික වේලාවක් කල්පනා කරමින් සිට, ඉදිරියට නැවුනාය. "ඩ්‍රයිවර්, සබ්වේ (උමං දුම්රිය) එකේ අනතුරක් වුනාද?"

"අනතුරක්? එහෙම එකක් නම් මන් දන්නෙ නෑ, මැඩම්."

"ලොනී?"

"හ්ම්"

ලොනීගේ අවධානය බිදී තිබිනි. නැතිවුනු කොලකැබැල්ල හෙවීමේ අවසන් උත්සාහයක යෙදෙමින් ඔහු සාක්කු අවුස්සමින් සිටියේය.

දැන්වීම් පුවරැවෙහි ලියා තිබූ වචන ඇගේ සිත තුල රවුම් ගසන්නට විය. "භයානක භූගත අනතුරකින් 60ක් අතුරැදන් වෙයි. මරණයට පත් වෙයි නොකියා 'අතුරැදන් වෙයි' කියලා ඒකේ ලියලා තිබුනේ මොකද. ඈට එයින් නොසන්සුන්තාවක් ඇතිවින." 'අතුරැදන් වෙයි' යන්න ලියා තිබුනේ හරියට, නාවික නැවක් ගිලීයාමෙන් එහි සේලරැවන් ගිලී යාම ගැන පැරණි වාර්ථා කරැවන් ලියුවාක් මෙනි.

රියදුරා දකුණතට හැරවූයේය. හැරවූ තැන පේමන්ට් එක මත, තමන්ගේ බයික් නවතා සිටගෙන සිටියේ, ලෙදර් ඇදුම් ලා ගත් තරැණයින් තිදෙනෙකි. 

"මේ තියෙන්නෙ," ලොනී මෙවිට කීවේ ජනේලය දෙස අත දිගු කරමිනි. 'ක්‍රවුච් හිල් රෝඩ්' නැමැති වචන සහිත පුවරැවක් ඔවුහු පසු කරමින් සිටියහ. නිදිබර පැරණි ගඩොලු නිවාස පේලි වලට ඔවුහු ලං වෙමින් සිටියහ. ඒවායේ හිස් ජනේල කැබ් රථය දෙස ඇස ගසාගෙන සිටින්නාක් මෙන් ය දිස් වූයේ. දරැවන් කීප දෙනෙකු බයිසිකල් හෝ ට්‍රයිසිකල් වලින් එහාට මෙහාට පැදගෙන ගියහ. තවත් ලමයින් දෙදෙනෙකු ස්කේට්-බෝඩයක් පදින්නට අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදෙමින් සිටියෝය. වැඩ හැරී පැමිනි පියවරැන් කීපදෙනෙකු එකට හිදගෙන, කථා කරමින් සහ සිගරැට්ටු බොමින් ලමුන් දෙස බලා සිටියහ. සියල්ලම ඉතා සමාන්‍ය බවක් ඉසුලුවේය.

ටැක්සිය, අදුරැ හැගීමක් ගෙන දුන් පැරණි අවන්හලක් ලග නතර කෙරැනි. එහි ජනේලයකින් පෙනුනු රාක්කයක් මත, අළු පැහැති තඩි බළලෙක් නිදමින් සිටියේය. අවන්හල ආසන්නයේ දුරකථන ඇමතුම් පෙට්ටියක් තිබිනි.

"ඔන්න තියනවා ටෙලිෆෝන් පෙට්ටියක්," රියදුරා කීවේය. "යාළුවාගේ ඇඩ්‍රස් එක හොයාගන්න. ඊට පස්සේ මම ඔහුගේ ගේ හොයාගන්නම්."

ලොනී කැබ් රියෙන් ඉවතට ආ අතර, ඩොරිස් ද මද වේලාවකින් එලියට බැස තම අත පයෙහි හිරි කැඩුවාය. උණුසුම් සුළග තවමත් හමමින් පැවති අතර, එමගින් ඇගේ සාය ඉදිරිපසට පැද්දී ගොස්, ඇගේ හැඩැති කකුල් සහ තට්ටම් සායට ඇලී ගියේය. පැරණි අයිස්ක්‍රීම් දවටනයක් සුළගට ගසාගෙන ඇගේ දණිසට පහලින් ඇළුණු අතර, ඈ පිළිකුලින් විරිත්තා ගෙන එය අයින් කර දැම්මාය. 

ඈ කෙලින්ම ඝනැති වීදුරැ වලින් සැදූ ජනේලය පිටපස උන් බළලා දෙස බලමින්ය සිටියේ. ඌ හැරී ඈ දෙස බැලුවාය. උට තිබුනේ එක ඇසකි. උගේ මුහුනින් බාගයක්ම, පැරණි සුරා හපා ගැනීමක් හේතුවෙන් ඉරී ගොස් තිබුනේය. මුහුනෙහි ඒ පැත්තෙහි ඉතිරිව තිබුනේ රෝස පැහැති ඇඹරී ගිය හමක් ද, අන්ධව සුදු පැහැති වී ගිය ඇහි බෝලයක් සහ අතනින් මෙතනින් පැන නැගුනු මයිල් පදුරැ කීපයක් පමනි.

ඌ ඈ වෙත ජනේලය තුලින් නිශ්ශබ්ධව "මියෑව්" ගෑවේය.

----------

දෙවන අර්ධය නොබෝ දිනකින් බලාපොරොත්තු වන්න.....